สีคิริยา เคยเป็นชื่อนวนิยายอันโด่งดังของโสภาค สุวรรณ เมื่อหลายสิบปีก่อน

แม้ว่าจะไม่ได้อ่าน แต่ชื่อนี้จำติดอยู่จนตั้งใจว่าวันใดไปศรีลังกา จะต้องไปสีคิริยาให้จงได้

ทริปนี้ผู้ร่วมคณะอายุรวมกันอาจเกินอายุสีคิริยา ยังไม่เคยไปเมืองแขกอย่างอินเดีย จึงคิดว่าน่าจะเบิกทางด้วยศรีลังกาก่อน

ทางขึ้นต้องเดินจากด่านเก็บเงินเข้าไปหลายร้อยเมตรคณะทัวร์พันปียังเริงร่าก่อนขึ้น จากจุดนี้อีกเกือบสามชั่วโมง คณะส่วนใหญ่จึงตะเกียกตะกายขึ้นไปจนถึงยอดเขาระหว่างทางสู่ป้อมปราการลอยฟ้า มหัศจรรย์กับหินสองก้อนนี้จริงๆเกือบแล้ว เหนือขึ้นไปคือชั้นสูงสุดของสีคิริยา จุดที่ยืนเป็นฐานรากของพระราชวังกษัตริย์แห่งศรีลังกาที่ฆ่าพ่อแย่งน้องก้าวสู่บัลลังก์ แต่ต้องครองแผ่นดินด้วยความหวาดระแวง สุดท้ายปลิดชีพตนเองบนพระราชวังแห่งนี้เมือพ่ายแพ้แก่น้องชายที่กลับมาทวงบัลลังก์คืน

และแล้ว ก็มาถึงจุดสูงสุด พวกเราตะกายขึ้นมาจนได้เจ็ดคน พี่อีกคนหนึ่งมีองครักษ์ชาวศรีลังกาดูแลอย่างดีเลยไม่ได้มาเข้ากล้องด้วยแผ่นดินนี้มีสมญานามว่าไข่มุกแห่งมหาสมุทรอินเดีย เป็นเมืองแขกที่เป็นมิตรมีไมตรีที่สุด รอยยิ้มจริงใจมีให้พวกเราทุกแห่งที่ที่ไปถึง บ้านเมืองบางมุมสวยกว่าที่คิดไว้ ยังมีความประทับใจอีกหลายอย่างให้ย้อนนึกถึงและปรารถนาจะได้กลับไปอีกสักครั้ง โดยเฉพาะที่เมืองอนุราธปุระ

แต่คงต้องเอาน้ำพริกไปด้วยเยอะๆ จึงจะเป็นสุขสมใจ😏😘