นั่งรับลมยามเย็นอยู่ที่บ้าน ข้าวปลาก็กินแล้วแต่พลันกลับนึกถึงปลาดุกร้า แห่งเมืองพัทลุง ตัวแบนๆไม่มีหัว ทอดกินกับหอมแดงซอย พริกขี้หนูและมะนาว อร่อยจนข้าวหมดจานไม่รู้ตัว

กินดุกร้าครั้งแรกที่ทะเลน้อย พัทลุง พี่กฤษณาศึกษานิเทศก์เมืองลุงเอามาให้กิน ครั้งแรกก็รักเธอ มื้ออาหารยามค่ำหน้าห้องพักที่บ้านในอุทยานทะเลน้อยเย็นนั้นเป็นน้ำใจจากพี่ร่วมอาชีพที่ยังคิดถึงด้วยความขอบคุณเสมอ

ดุกร้ามาทะเลน้อยจนสุดท้ายของเรื่องนี้ที่ปากประ ทริปนี้เราไปมาอีกหลายที่ แต่ตอนนี้ขี้เกียจเขียนแล้ว

เมื่อไรจะได้ออกเดินทาง