ไปไหนก็ได้ ถ้าไปกับภูรี ตอน 2

เด็กชายภูรีบอกว่าเคอเคนฮอฟ สวยเหมือนสวรรค์ คงเป็นที่ที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยพบมาในวัยนั้น ความทรงจำของเด็กชายแปดขวบน่าจะมีสีสันสดใส

เยี่ยมๆ มองๆ ฮอลแลนด์แดนทิวลิป 3 วัน พอแล้ว กลับไปโคเปนเฮเกนกันดีกว่า

น้าทิพเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่กับอาจารย์ที่ได้ทุนมาเรียนปริญญาเอกเหมือนกันอีกคนหนึ่ง แต่เรียนคนละสาขา อพาร์ตเมนต์สองห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งครัวและหนึ่งห้องนั่งเล่นนั้นมีเจ้าของเป็นสาวไทย อุปกรณ์ในครัวมีครบครันตั้งแต่ เตาอบ ไมโครเวฟ ไปยันครก

น้าทิพพาป้าและหลานออกไปห้างสรรพสินค้า ตุนนมและของกิน จำได้ว่าแปลกใจที่เห็นน้าเอาเป้เอาถุงไปใส่ของหลายใบ เธอบอกว่าเขาไม่มีถุงใส่ให้ เดนมาร์คลดการใช้ถุงพลาสติคมานานมากแล้ว

จะไปย่านถนนช้อปปิ้ง แต่จากที่พักน้าทิพต้องไปสองต่อ ถ้าจำไม่ผิด บางทีเราก็นั่งต่อเดียว แล้วก็เดินเพราะระหว่างทาง บางทีมีร้านอาหารอร่อยที่น้าจะพากิน
รูปปั้นของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์สัน นักเขียนชาวเดนส์ เจ้าของผลงานนิทานสายเศร้า เช่น เงือกน้อย ลูกเป็ดขี้เหร่
รูปปั้นนี้อยู่ฝั่งตรงข้ามทางเข้าสวนสนุกทิโวลี
ลานหน้าศาลาว่าการเมืองโคเปนเฮเกน ถนนเล็กๆ ข้างร้านเบอเกอร์คิงคือจุดเริ่มต้นถนนสตรอยกะ ถนนช้อปปิ้งเลื่องชื่อ เราไปกินเบอร์เกอร์ที่ชั้น 2 ของร้านกันหลายครั้ง เพราะเด็กชายภูรีชอบ ส่วนถุงสีแดงเป็นถุงของเล่นจากร้าน BR ที่อยู่บนถนนสตรอยกะ และมีสาขาอีกมากมาย พร่าเงินในกระเป๋าน้าไปไม่ใช่น้อย

หน้าพระราชวังอมาเลียนบอร์ก ที่ประทับของราชวงศ์เดนมาร์ก เกิดเหตุระทึกขวัญ บนถนนข้างหลัง หลังจากถ่ายรูปนี้ไม่นาน หลานชายวิ่งถลันข้ามถนนจะไปหาน้าทิพ ในจังหวะที่รถสปอร์ตขับมาหักเลี้ยวตรงนี้พอดี เกือบไป ใจหายหมดสนุกเลยตอนนั้น เด็กเดาใจยาก ผู้ใหญ่ประมาทไม่ได้เลย
ระหว่างทางเดินเที่ยวเมือง เดินกันเยอะมาก มานึกถึงก็นึกชมหลานตัวเองว่าเดินเก่งแฮะ ขาสั้นกว่าเราเท่านึง แต่บางทีก็บ่นเหมือนกัน ต้องเอาของเล่นมาล่อหลอก
อ่าวโคเปนเฮเกน เงือกน้อยอยู่แถวๆนี้แหละ หารูปไม่เจอ
นานจัด
ปืนใหญ่หันออกสู่อ่าวโคเปนเฮเกน ป้องกันข้าศึกสมัยก่อน
ได้ของเล่นกลับมาทุกวัน
โคเปนเฮเกนมุมสูง ถ่ายจากหอระฆัง รูป 7 รูปต่อจากนี้ ขอยืมมาจากบล็อกของคุณนายเวอร์ที่เธอถ่ายไว้ ตอนที่ไป ปี 2548 ไปทุกแห่งตามนี้แต่ไม่ค่อยได้ถ่ายภาพ มัวแต่รบกับหลานชาย และหลายแห่งดูแล้วแทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากตอนที่ไปเลย
ถนนสตรอยกะ ถนนช้อปปิ้งที่ว่ากันว่ายาวที่สุดในโลก เต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย เวลาคิดไม่ออกว่าจะไปไหน น้าก็จะพามาถนนนี้ มีร้านช้อคโกแลตอร่อยอยู่ร้านนึง ป้าชอบเครื่องใช้ในครัวในบ้านของที่นี่ เท่ เรียบ ดูดี ป้าได้ชุดช้อนส้อมถูกใจ กับของใช้อื่นมาเป็นที่ระลึก ใช้อยู่จนทุกวันนี้ ทุกครั้งที่หยิบก็จะนึกถึงที่ที่ได้เขามา จำได้ว่าซื้อที่ห้างชื่อ illum
ท่าเรือนูฮาวน์ สมัยก่อนเป็นโกดังสินค้า ปัจจุบันเป็นย่านฮิต มีร้านอาหารเครื่องดื่มมากมาย และเป็นจุดลงเรือล่องคลอง พลาดไม่ได้ น้าทิพพาล่องชมบ้านเรือนครั้งนึง
คนเดนส์ใช้จักรยานเป็นพาหนะกันจริงจังมาตั้งนานแล้ว สมัยที่ไป มีเลนจักรยานชัดเจน หนุ่มสาวใส่สูทสะพายกระเป๋าขี่จักรยานกันว่อน
โคเปนเฮเกนในภาษาเดนมาร์ก
ภายใน Central Station แทบไม่เปลี่ยนแปลงเลยจาก ปี 2548

วันเวลาในโคเปนเฮเกนกับเด็กชายภูรีและน้าทิพเป็นความทรงจำแสนสุขของป้า

ก่อนไปน้าถามว่าสนใจนั่งรถไฟไปเที่ยวสต็อคโฮม เมืองหลวงของสวีเดนกันมั้ย ป้าไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่ตกลง

ตอนหน้าอีกตอนหนึ่งนะคะ เราพากันวิ่งหอบแฮ่ก แต่รายละเอียดอย่างไร ค่อยเล่า

ใส่ความเห็น